s u e b l u e

Wankel Evenwicht

2011-04-05T19:48:00.000+02:00

En toen kwam ik de gedichten tegen die ik jaren geleden schreef. Echt vreemd om sommige dingen weer terug te lezen en een kijkje te nemen in mijn gedachten van toen. Het is als een soort dagboek van gebeurtenissen, emoties en woorden. Grappig hoe door een gedicht, meer dan door andere dagboekfragmenten ik meteen weer terug ben in het moment: ik weet nog waar ik zat, hoe ik me voelde, waar ik over nadacht. Bijna kan ik me voorstellen wat ik die dag aanhad!

Eigenlijk schreef ik nooit 'ter publicatie'. Maar meer om mijn eigen gedachten en gevoelens op orde te brengen, een uitlaatklep te vinden. Soms is het bijna genant om het weer terug te lezen. En soms raakt het me. En iemand anders mee laten lezen voelt alsof ik de deur naar mijn ziel op een kiertje zet. Spannend, maar ook mooi.

Hier een stuk dat ik schreef na de ontmoeting tijdens mijn studie met een jonge vrouw met schizofrenie, en een achtergrond van misbruik en mishandeling. Niet wetend dat ik later dagelijks met dit soort verhalen, en de onmacht om soms verandering te brengen in een situatie, geconfronteerd zou worden. Soms blijken woorden van vroeger nog verrassend actueel.

"Wankel Evenwicht"

Meisje veilig, meisje bang
Ik kom iets dichterbij
Maar als ik te bedreigend word
Verschuil je je voor mij

Stemmen spreken in je hoofd
Zo hard, zoveel, nooit stil
Het lukt je niet ze te verdrijven
Hoe graag je dat ook wil

De pijn lees ik soms in je ogen
Verleden dat je niet laat gaan
Verwond, verraden, achtergelaten
Wat hebben ze je gedaan?

Twee voeten zonder vaste grond
Je staat in wankel evenwicht
Het donker is te angstaanjagend
En soms ben je zelfs bang voor licht

Kon ik iets doen, dan was het over
Een pleister, een middel, een woord dat bevrijdt
Machteloos sta ik, je kijkt me aan
Verstrikt, gevangen in je strijd

Meisje groot, meisje klein
Een kind, maar niet meer onbevangen
Mag ik misschien je hand vasthouden
Een vriend, niet alleen, een stil verlangen

Wakker worden

2011-02-23T16:52:00.000+01:00

Laat ik voorop stellen dat ik niet in de wieg gelegd ben voor vroege diensten. Ik hou van mijn werk hoor, echt, maar het zou verboden moeten worden om op te staan als de 5 nog in de klok zit. Toch heeft het ook zo zijn voordelen. Een van de mooiste dingen vind ik om ’s ochtends vroeg langs de Amsterdamse grachten te fietsen. Ik heb wel eens het idee dat dat een wereld op zich is – de ontwakende stad. Er zijn maar een paar mensen te zien: Er zijn feestgangers van de vorige avond, die hun laatste tram, bus of trein gemist hebben en nu wachten tot de eerste mogelijkheid om thuis te komen zich aandient. Dan heb je de vuilnismannen die de troep van de straat vegen en het vuilnis in de winkelstraat ophalen, en dan zijn er nog de schoonmakers in de cafés, die in alle vroegte het TL licht aandoen om de schade van de vorige avond op te nemen en weg te werken. En mensen zoals ik.

Ik geniet ervan als er nog een soort rust over de stad hangt, vooral als de zon net opkomt en er een mysterieus soort saamhorigheid is tussen de wakkeren onder ons. De stad is even van ons alleen.

Zo fiets ik mijmerend verder, in mijn hoofd een Norah Jones deuntje, alsof ik door een mooie videoclip rijd. Totdat mijn poëtische dagdroom verstoord wordt door een rood licht. Niet het stoplicht, nee. Ik fiets langs het Singel, waar ook op dit tijdstip een aantal van de ramen helder rood verlicht zijn. En ik realiseer me ineens dat mijn vredige gevoel ook maar betrekkelijk is. Achter elk raam zit een verhaal, de vrouwen die erachter werken hebben er al een hele nacht op zitten, en wachten misschien net nog op de eerste ‘klanten’ die voor het werk nog even langskomen. Terwijl ik over hen nadenk vraag ik me af hoe zij deze stille ochtend beleven, welke gedachten er in hen omgaan.
Ik nader het Centraal Station en meer en meer geluiden mengen zich met elkaar. Remmende treinen, de omroepster, toeterende taxi’s, een blaffende hond. Hoe zou God naar dit tafereel kijken? Hij ziet niet alleen wat er op straat gebeurt, maar ook achter de gesloten gordijnen, en in mijn eigen hart. En ook vandaag stel ik me voor dat Hij met bewogenheid en betrokkenheid kijkt naar wat zich daar afspeelt. Gelukkig slaapt Hij nooit.

Plaatje

2011-01-11T19:53:00.000+01:00

Wanneer ik vertel over mijn werk in de vrouwenopvang, krijg ik vaak opmerkingen als “Goh, dat is zeker heel dankbaar werk?” Ik kan me die gedachte wel voorstellen, maar de realiteit is wat grilliger. Veel van onze cliënten zijn ‘zorgmijders’. Mensen die ontzettend hard zorg nodig hebben, maar zo tot aan hun nek in de problemen zitten, dat zelfs de reikende hand van een hulpverlener te confronterend is. Van dankbaarheid is niet altijd sprake. Verre van dat!

Als collega’s hebben we het daar vaak over: Wat is onze motivatie eigenlijk? Als je het niet voor de waardering of dankbaarheid van de cliënten doet, wat zijn dan de dingen die het de moeite waard maken, ook al krijgen we daarvoor soms (bijna letterlijk) stank voor dank? Het is moeilijk om iemand 2 stappen vooruit te helpen en dan weer 1 stap terug te zien vallen. Tijd en energie te investeren in iemand, en dan te zien dat ze daar niets mee doet, of simpelweg niet weet hoe ze daarmee om moet gaan.

En toen had mijn collega een briljant idee. “We organiseren een glamour fotoshoot!” Het klonk absurd. Wat hebben deze vrouwen nou voor glamour? En trouwens, als ze al op de foto durven, wat hebben ze er nou helemaal aan? Het heeft helemaal geen praktisch nut. Maar, het spontane idee nam serieuze vormen aan. Een visagiste, een fotograaf en een aantal mooie jurken waren zo geregeld (wat een veelzijdig team hebben we toch!). De vrouwen werden uitgenodigd en verleid met de belofte van koffie en koek, en alzo geschiede. Een handjevol cliënten hapte toe en liet zich zorgvuldig opmaken, aankleden en fotograferen.

Voor hun ogen voltrok zich een klein wonder. Een van de dames, die nooit echt iets doet aan haar uiterlijk, of zelfs in een spiegel durft te kijken, begon langzaam maar zeker te ontspannen. Stiekem geniet ze van de aandacht.

Nu, een paar maanden later, kijk ik naar de afdrukken. Zúlke schitterende vrouwen! Hun blik verraadt een moeizaam een pijnlijk leven, maar ook een moment waarop ze zich echt mooi voelen.

Praktisch nut had de fotoshoot niet. Maar iets van vrouwelijkheid en schoonheid terugkrijgen - een plaatje om trots op te zijn, iets om ze eraan te herinneren dat ze echt de moeite waard zijn, is zo kostbaar!

Een aantal foto’s hangt nu aan de muur in ons kantoor. Met daaronder een simpel woord, voor als ik het even niet meer zie zitten. “Daarom.”

Antirimpelcreme

2011-01-03T21:42:00.005+01:00

“Kan jij even uitleggen hoe ik dit moet gebruiken? Ik snap er helemaal niks van!” Roos* komt het kantoor binnenlopen met een toilettasje met allerlei ingewikkelde lotions en make-up spulletjes. En een piepklein briefje met nog kleinere letters erop bij wijze van gebruiksaanwijzing.

Ik ben de kwaadste niet, dus natuurlijk wil ik helpen. Maar aangezien Roos niet echt een type is voor dure smeerseltjes, en ze ook niet heel veel geld heeft, heb er ik zo mijn vraagtekens bij. Ik reageer gespeeld verrast: “Zo! Dat zijn mooie spullen? Heb je die van iemand gekregen soms?” “Uh, niet echt” zegt ze. “Ik heb het, zeg maar, ehm… meegenomen.”

In een flits schieten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Het zou nu heel pedagogisch verantwoord zijn om boos te worden en te zeggen dat ze het moet terugbrengen. Dat is mijn rol, mijn verantwoordelijkheid. Maar eigenlijk moet ik er ook om lachen. In het grote geheel der dingen valt het natuurlijk allemaal wel mee. Ik sta hier tegenover een drugsverslaafde prostituee. Een vrouw met een ontzettend ingewikkeld verleden achter zich – en een niet minder onzekere toekomst voor zich. Eerlijk gezegd gun ik haar wel een pleziertje. Maar het mag natuurlijk niet. Het is fout, slecht, verkeerd. Maar wel grappig.

Ze ziet mijn twijfel en put zich uit in allerlei goedbedoelde excuses: “Maar er zat geen prijsje op. En trouwens, het was maar iets van 9 euro hoor. Eén keertje is toch niet zo erg? Het ging heel makkelijk hoor, ik had het zó in mijn jas zitten.”

Ze kijkt me verwachtingsvol aan. Daar gáán mijn principes. Ik probeer heel streng te fronsen en te zeggen dat ze zoiets nooit meer mag doen. En snel leg ik haar uit hoe je de cremepjes en zalfjes op je gezicht kunt smeren, om zo zacht en rimpelloos mogelijk door het leven te gaan. “O lekker,” zegt ze. “Dan ga ik vanavond maar eens uitproberen. Even mezelf verwennen.”

Meer dan ooit realiseer ik me wat een illusie dat eigenlijk is. Zacht en rimpelloos. We hebben allemaal zo onze problemen, raken allemaal min of meer getekend door het leven. In de bijbel staat iets over de bruid van Christus, die ‘zonder vlek of rimpel’ voor haar bruidegom zal verschijnen. Thuis denk ik daar over na. Het klinkt zo mooi, zo hoopvol. En ik geloof het met heel mijn hart.

Ook voor Roos is er hoop en een toekomst.

Maar vandaag, hier en nu, is het leven soms knap lastig. Geen antirimpelcreme die daar iets aan kan doen. Af en toe een beetje smeren, tegen beter weten in, ach… zo veel kwaad zie ik daar niet in. Ik moet bekennen, ik heb haar niet terug naar de winkel gestuurd. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen.

* Roos heet in werkelijkheid anders

Dress Us Up

2009-03-22T21:09:00.006+01:00

Every once in a while I don't just 'like' a song. I fall in love with it. Deeply. For those who have never heard any John Mark McMillan songs, I feel for you - you're missing out. The song I recently fell in love with again is 'Dress Us Up'. Sorry, no Youtube or MP3 here. Guess you just have to believe me. The lyrics make me jealous. As in, I wish I could write like that.

Truth and love have a way of making your heart dance. Beauty sometimes feels like a fresh breath of air. This song does that to me.

Dress Us Up

Dress us up in your righteousness
Bring us in with a ring and a kiss
When you walk into the room you know we can’t resist
Every bottle of perfume always ends up on the floor in mess!

You make us sparkle and you make us shine
Like the stars who sing on your chorus line
Through space and time we’ll harmonize
Where deeps meets deep like the ocean meets the sky

The sun and the moon
They come out of their grave just for you
The dead man and the cynical too
Come out of their grave
And it’s just for you

Cause the love of God is stronger
The love of God is stronger
The love of God is stronger
Than the power of death

Dress us up in the blood of a man
Who opened up his veins so that we would overcome
Hell and the grave in the power of his love

After these dark days he showed us how it’s done
And he still does!

You make us sparkle and you make us shine
Like the stars who sing on your chorus line
Through space and time we’ll harmonize
Where deeps meets deep like the ocean meets the sky
Yeah

The sun and the moon
They come out of their grave just for you
The dead man and the cynical too
Come out of their grave
And it’s just for you

Cause the love of God is stronger
The love of God is stronger
The love of God is stronger
Than the power of death

His love is stronger, his love is stronger
His love is stronger, his love is stronger

(Dress Us Up - from the album 'The Medicine')

(http://www.johnmarkmcmillan.com)

Eyes to see

2009-02-13T18:06:00.000+01:00

Eyes to see

“You're the expert. He opened your eyes. What do you say about him?” That's what the Pharisees said to the man who was just healed by Jesus. On a Sabbath.

The whole story is pretty messy actually. It involves a blind man, a bunch of Pharisees, some mud, a few stupid questions, and the Son of God. All the man really knows is that first he was blind, but now he can see. And that's a big deal. To him, but also to the Pharisees. To the man, because his health, his future, and probably his eternal destiny are restored. To the Pharisees, because they don't like a Messiah who doesn't play by the rules. Their rules, that is.

After some discussion, Jesus makes a statement that must have sounded something like this: “I came into the world to bring everything into the clear light of day, making all the distinctions clear, so that those who have never seen will see, and those who have made a great pretense of seeing will be exposed as blind.” (John 9:39 – The Message).

That must have been quite a shock to those who were listening!

Jesus seems to care a lot about what we see. With our eyes, but also with our hearts. And just as the Pharisees found out that day, He is not very interested in playing by our rules. Time and again, He chooses to reveal Himself to the least expected. Just browse through the Gospels to see how He relates to children, tax collectors, lepers, prostitutes and an incidental blind guy. Apparently, they have something in common. Something I desperately need, if I want to see Jesus the way they did.

Change of scene. Jesus is in Bethany, having diner with some friends. And in comes Mary. She throws herself at His feet, massages them with expensive oil and dries them with her hair. My friend Maaike, who happens to be very good at using her imagination, explains the scene this way: that was a very outrageous, and probably inappropriate thing to do. A woman's hair was never worn loose. If we could 'translate' it to our time and culture, it would be as if a topless women would come along to interrupt the diner party. So you can imagine the response of the people. They judge her and want her out. But Jesus sees her. He doesn't just see her hair and smell the fragrant oil. He sees her heart.

The story continues by Jesus explaining to the crowd that Mary 'gets' it: her act of worship had everything to do with Jesus' coming death and burial. She had seen something in her heart and acted on it. Now that's great, but that's not all.

We all know what happens not long after that: Jesus is betrayed (by the guy who criticized what Mary did), dies and is buried. But that is not the end. He is resurrected. And guess who is one of the first to see Him? Not the disciples. Not the Pharisees. Nope. Mary is.

Now this Mary may not be the very first one to recognize Him. But she is there. And I can't help but believe that Jesus had His reason for that. Because she 'gets' it.

One of my favorite parts of the Bible is Matthew 5. This is where Jesus pretty much explains what He is all about. He names a whole list of people and calls them 'blessed'. Again, it's not the rich and famous. He is interested in the poor, the broken, the oppressed. And here's where my heart just jumps up: “Blessed are the pure. For they will see God.”(Matthew 5:8).

In the Christian world, when we talk about purity, it's often about sexual purity, or a list of what we should and shouldn't do to be holy enough. But somehow I don't think that is what Jesus was getting at. It has to be something deeper. Something about having our hearts in the right mode to be able to really connect with Him.

It's a challenge He constantly puts before us. Literelly, the word 'behold' is all over the Bible. He's challenging us to look at Him, stare at Him in wonder. And be changed by that experience. He wants my heart to be ready to see Him.

Let's just start dreaming. Or better, let's start beholding. What if that's what they would ask us: “You're the expert. He opened your eyes. What do you say about him?” Oh to be a Jesus expert, with eyes to see.

Reminiscing

2009-01-13T17:14:00.004+01:00

Today, in a futile attempt to get my life organized, I was going through some old paperwork and journals. Can you believe I almost forgot that I used to enjoy poetry? Somehow in the crazyness of life, I had almost forgotten about that part of me.

A few years ago, poetry was pretty much my prayer life. Through writing, I expressed my deepest emotions, fears, joys, and revelations. But for some reason, I became insecure about it; 'what if people don't like what I write,' or, 'what if they think I have no talent.' And I stopped.

When I was going through all those things today, I could picture the specific situations, even locations where I had written these different things. And the poems became a treasure.

Last time I wrote something, was about a year ago, when life was a rollercoaster of emotions. I ran out of words to pray, and started writing.

It is what it is, no more no less, but that's good enough for me. And it's in Dutch...

Veiligheid

Rots

Een stevig anker

Ik Ben

U verandert niet

Ik schreeuw, schop en sla

huil, zwijg, omarm, wacht

en U bent daar

wacht op mij

Uw adem wordt mijn adem

Uw fluistering

'Ik Ben'

Mijn hart vindt rust

ik hoef even niets te zeggen

A song for dancing

2008-12-17T23:36:00.006+01:00

Last weekend, Soul Survivor hosted some concert by Jason Upton. It was a great time, and bit by bit all that I've seen and heard is starting to sink in. Since I was on stage most of the time (waiting on a very comfortable (not) stool for Jason to start talking again, so I could jump up and translate, haha!), I didn't really have time to sit back and reflect. So I'm doing that now.

One song especially touched me, not the latest, flashiest, most 'anointed' song maybe. Whatever that means, but a very simple yet deep song by Bryan. So much so that I had a hard time trying to hold my tears in. Come to think, why did I even try?

Bryan told this story about how he plays dress up with his little girl, and how they dance together. And then sang these words:

"I have this dress I have this shoe
I think their beautiful don’t you
You know it’s my favorite thing to do
To hold your hand and just pretend that you’re the only one around
Daddy won’t you dance with me
Daddy won’t you hold my hand
Won’t you please please carry me
Before I know another man

I have this suit I have this tie
Please forgive me if I cry
You know it’s my favorite thing to do
To hold your hand and just pretend that we’re the only ones around
Daughter won’t you dance with me
Daughter won’t you hold my hand
Won’t you please please dance with me
Before you know another man"

To me, these words describe many of the feelings of this last year. It speaks of deep, intimate love between a dad and his daugther. To me, this year has been all about this - in January, when my dad was diagnosed with cancer, which started a true rollercoaster of events and emotions. he was so sick, and nobody could promise us he would live to see 2009.

You see, I think many little girls dream of being their daddy's princess. And many dads dream of being the one special person walking this princess down the aisle one day, trusting her to the man she choosed to spend the rest of her life with.

I vividly remember a moment, beginning this year, just sitting with dad, holding his hand, and talking about the future, my dreams, his hopes, wanting to see him be the best grandpa in the world to the cutest kids on the planet. And the aisle picture.

Now, in december, I'm looking back on a year filled with chemo, hospitals, therapy, prayers, tears, deep conversations and quiet moments together. And I'm happy to say he's still here, and doing quite well. My relationship with my dad deepened significantly - for the first time in years, we were able to be really honest with each other, about pretty much everything. And we've learned to express love.

So as I sat there, on the stool, all this passed my thoughts, and I prayed that I may see that day, where he tears up, dancing with me before he gives me to 'another man'.

Today we had a bit of a setback, as he had to go to the hospital again, - with what turned out to be a bad case of the flu, not good when your immune system is close to non-existent. For a moment I felt like the whole rollercoaster would start all over again.

Yet somehow, I feel this peace. Even though it has been so difficult, I can honestly say this has been a good year. Whether or not our dreams will ever come true, we both know how deeply we love each other, and we're both certain that, whatever may happen. God is good. He really is.

Ouders...

2006-11-09T09:54:00.000+01:00

Deze week staat mijn nieuwe artikel op de site van SoulSista, getiteld 'Jij en je ouders'. Het artikel is deel van de serie 'Back to your roots'.

Jij en je ouders[08.11]
Ouders, je hebt ze niet voor het uitkiezen. Jij beslist niet mee over waar en in welk gezin je geboren wordt. En voor sommige mensen is dat slecht nieuws.

Ouders en beeld van God
Ik heb het geluk in een warm nest te zijn opgegroeid. Natuurlijk had ik, vooral als puber, mijn op- en aanmerkingen op mijn ouders. Door mijn werk in de hulpverlening, kom ik met tientallen mensen in aanraking die hier niet over mee kunnen praten. Tragische verhalen over misbruik, verwaarlozing, mishandeling, broertjes of zusjes die voorgetrokken worden of al vroeg voor het huishouden moeten opdraaien omdat moeder (en vader) dat niet aankunnen. [Lees meer]

(On)afhankelijk

2006-08-27T22:19:00.000+02:00

(On)afhankelijk

Waarschijnlijk ken je’m nog wel, van een aantal jaar geleden. De superhit ‘Independent Women’ van Destiny’s Child. Een lofzang op de onafhankelijke vrouw. Een stukje uit de tekst:

Tell me how you feel about this
Who would I want if I would wanna live
I worked hard and sacrificed to get what I get
Ladies, it ain't easy bein' independent
Question: How'd you like this knowledge that I brought
Braggin' on that cash that he gave you is to front
If you're gonna brag make sure it's your money you flaunt
Depend on no one else to give you what you want

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het een lekkere meezinger vind. Op de één of andere manier zijn er van die liedjes die je een goed gevoel over jezelf geven. Het idee van “Man, I feel like a woman!”

Opkomen voor jezelf
Het lijkt erop dat de media ons voorschrijven wat het betekent om vrouw te zijn, hoe we ons over onszelf moeten voelen. Dat je pas echt meetelt als je een stoere, verantwoordelijke, onafhankelijke vrouw bent. Soms bekruipt mij een beetje het gevoel dat veel van dit soort liedjes en artikelen in tijdschriften gewoon een moderne vorm van feminisme zijn. Een schreeuw van de vrouw naar de mannelijke helft van de bevolking: “Kijk maar uit, wij doen echt niet onder voor jullie!” De radicale vormen van het feminisme kom je niet zoveel meer tegen als een aantal decennia geleden. Veel dingen zijn sinds die tijd veranderd en de gemiddelde (westerse) vrouw van tegenwoordig komt op voor zichzelf!

Daar ben ik helemaal vóór. Er worden nog veel teveel vrouwen onderdrukt, en er zijn op veel gebieden en in allerlei religies en culturen oneerlijke verhoudingen tussen man en vrouw.

Maar soms word ik een beetje moe van alle eisen die aan ons vrouwen gesteld worden – grotendeels door onszelf. We moeten een leuke studie, fulltime baan, mooi huis, stralend uiterlijk. En als het kan ook nog een man en een paar leuke koters. Het probleem met ons als vrouwen is dat we zo ontzettend de neiging hebben om ons met anderen te vergelijken. We moeten van onszelf sterk en onafhankelijk zijn. En niet eens altijd omdat we dat zelf zo graag willen, maar omdat we ons willen bewijzen tegenover de omgeving.

In deze wereld wordt onafhankelijkheid vooral als iets positiefs gezien. Je moet je eigen zaakjes kunnen regelen en sterk zijn. Wat er ook gebeurt. In Spreuken 31 gaat het, zoals we al in eerdere artikelen hebben kunnen lezen, over de ‘sterke’ vrouw. En daar klopt ons schuldgevoel al aan de deur!

Sterk in zwakheid
Maar nu komt het geheim van de christelijke paradox: juist in onze zwakheid zijn we sterk.Lees maar in 2 Korintiërs 12:10: “Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk”.

Dat is nogal wat! Maar let op, als je deze tekst leest, zie je dat het niet gewoon maar zwakheid wat je sterk maakt. Het is niet de zwakte op zich die je sterk maakt. Want dat kun je met een mooi woord ook wel ‘subassertief’ noemen. Het is juist het vanuit jouw zwakheid op de kracht van God vertrouwen.

Ik begrijp niet altijd waarom dingen op een bepaalde manier werken bij God. Ik denk dat het iets te maken heeft met nederigheid. Het accepteren van wie jij bent als persoon, het erkennen van God als almachtig. Dat is niet hetzelfde als passief afwachten. Dat is samenwerking met God, teamwork zeg maar!

God vertrouwen
Dat geldt natuurlijk niet alleen voor vrouwen. Maar ik denk wel dat we het soms nodig hebben om dit te horen. Zodat we ons niet meer hoeven te schamen, maar in onze zwakte onze afhankelijkheid naar God kunnen tonen. Hem vertrouwen. Dat is ook precies de boodschap van die bekende (en fantastische!) tekst in Spreuken:

Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht. Denk aan Hem bij alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg. (Spreuken 3:5-6)

Ik moet toegeven dat ik hier zelf niet altijd even goed in ben. Ik wil vaak mijn eigen zaakjes opknappen en ben veel te trots om hulp te vragen, of gewoon even mijn hart uit te storten. Bij mensen, maar ook bij God. Een tikkeltje perfectionistisch, wals ik steeds over mijn eigen grenzen heen! Keer op keer heeft God me er dan ook aan moeten herinneren dat ik dingen los mag laten, dat het geen zonde is om af en toe eens flink te huilen – het liefst op Zijn schouder.

In onze cultuur wordt het als ‘zwak’ gezien om God nodig te hebben. “Ik geloof in mezelf” is het credo. Maar hoe dichter ik bij hem probeer te leven, hoe minder erg ik het vind om dan maar zwak te zijn. Want, om nog één bijbeltekst te geven, wat zou het gaaf zijn als mensen naar mij keken, om net als de ‘vriendinnen’ in Hooglied over mij te kunnen zeggen: “Wie is zij, die daar komt uit de woestijn, leunend op de arm van haar lief?” (Hooglied 8:5).

Gebed
Here God, help ons om af en toe onze trots in te slikken, onze eigen kracht af te leggen en in plaats daarvan in zwakheid volledig op U te vertrouwen. Help ons om te leunen op Uw arm. Leer ons om af en toe gewoon eens afhankelijk te durven zijn.

"Tattoo"

2006-08-08T13:49:00.000+02:00

Nope, I did not get one. Steve Bremner did though - check out the picture on his blog.

That's not the subject of this post though.I just want to let you know I've just watched some awesome sermons by Louie Giglio. There's this really cool young adults ministry thing in Atlanta called 722. He preached a series called 'Tattoo'. It's all about being maked by Jesus. Man, I was challenged!Again I realized, there is no middle ground!To see for yourself (which I really encourage you to), click here: http://www.722.org/video/currentseries.html

I'm not sure it will be on there forever, so do it now! It's not about Louie, even though I think he's a cool guy. It is because he challenges you to think about the mark you're leaving on this earth. Being in but not of the world. I know, that's probably not news, but somehow, I need to hear this every once in while, to be reminded that I really AM in love with Jesus, and to continue to commit myself to living for Him.

I've spent some days alone this week, and in spending time with the Lord, I just really got convicted again. Not so much feeling guilty, but more really convinced, deep in my heart, that this christian life is SO not about me. It really is all about Jesus being the Lord of my life - my life is supposed to point others to Him. And even though grace also means having an attitude of being open to receive from Him, it does not mean being passive. It's so easy to live a 'go with the flow' life. Even in church. i don't want to live that way anymore. Being a follower of Christ means pursuing Him! I've heard someone say once "The way of the least resistance is what makes rivers and people crooked." I don't want to just let life 'happen' to me!

"Therefore, my dear friends, as you have always obeyed—not only in my presence, but now much more in my absence—continue to work out your salvation with fear and trembling, for it is God who works in you to will and to act according to his good purpose. Do everything without complaining or arguing, so that you may become blameless and pure, children of God without fault in a crooked and depraved generation, in which you shine like stars in the universe."(Phil. 2:12-15)

"You are the light of the world. A city on a hill cannot be hidden. Neither do people light a lamp and put it under a bowl. Instead they put it on its stand, and it gives light to everyone in the house. In the same way, let your light shine before men, that they may see your good deeds and praise your Father in heaven." (Matt. 5:13-16)

Lief en schattig

2006-07-25T20:23:00.001+02:00

Zorgzaamheid, lief en schattig?
Eigenlijk moet ik eerlijk toegeven dat ik van het woord ‘zorgzaamheid’ een beetje de kriebels krijg. Ik krijg er een beeld bij van een lieve, schattige huisvrouw – braaf achter het aanrecht, kinders in de box, en als manlief thuis komt van zijn werk hem met de krant op de luie stoel laten zitten, sloffen halen, biertje enzovoort… Voor mij niet echt een positief beeld van een stoere, geëmancipeerde vrouw. En zeker niet mijn ideale toekomstperspectief…

Maar klopt dat beeld eigenlijk wel? Zorgzaamheid wordt vaak gezien als een typisch vrouwelijke eigenschap. Ook in de bijbel worden tal van voorbeelden genoemd over zorgzame vrouwen. Kijk maar naar Tabitha (in Handelingen 9) die, beter bekend als Dorkas, wereldwijd als hét voorbeeld van zorgzaamheid wordt gezien. Of wat dacht je van de ‘degelijke huisvrouw’ uit Spreuken 31? Maar wat schetst mijn verbazing als ik er voor de zekerheid ook maar even de Nieuwe Bijbelvertaling erbij pak? Hier gaat het ineens over de sterke vrouw! Blijkbaar is het mogelijk om zowel zorgzaam te zijn als sterk. Ineens lijkt het hele thema ‘zorgzaamheid’ toch wel interessant. Misschien niet mijn eigen definitie, maar wel wat God erover te zeggen heeft.

Ook al is Spreuken 31 misschien bekende kost voor je, lees het nog eens, maar dan met andere ogen. Zorgzaam en sterk. Zo zou ik best beschreven willen worden! Deze vrouw wordt geprezen door haar man en kinderen, en tussen de regels door is ook wel te zien dat God blij is met haar.

Zorgen moet je niet maken maar doen
Wat is zorgzaamheid dan eigenlijk? Het woord ‘zorgen’ kun je op twee manieren uitleggen. Misschien ken je de poster van Loesje, die iets zegt in de trant van “Zorgen moet je doen, niet maken.” Een tekst die mij wel aanspreekt, aangezien ik er wel een handje van heb me zorgen te maken. Ik heb het idee dat wij vrouwen de twee soms een beetje door elkaar halen. We willen voor mensen zorgen, er ‘zijn’ voor ze, en liggen dan ’s nachts wakker of we het allemaal wel goed hebben gedaan. We hebben het idee dat dat er gewoon bijhoort. Want (heb ik veel te vaak gedacht), als je ergens niet wakker over ligt, geef je er dan wel echt om?

God vertrouwen
De vrouw in Spreuken 31 had het allemaal prima in balans. Ze zorgt voor het huis, voor het land, is aardig voor het personeel. Kortom, ze is zorgzaam. Maar zorgen máken, dat doet ze niet, kijk maar:

Uit haar verschijning spreken kracht en waardigheid, de dag van morgen ziet ze lachend tegemoet. (Spreuken 31:25)

Ik denk dat ze een geheim te pakken heeft: ze vertrouwt op God! Ze doet haar werk met verantwoordelijkheid, en als ze gedaan heeft wat ze kan, durft ze het verder los te laten omdat ze op haar Hemelse Vader vertrouwt. Het is niet zo dat het heel duidelijk in de tekst staat hoe ze dat doet, maar tussen de regels door kun je lezen dat ze haar prioriteiten op een rijtje heeft: ‘een vrouw met ontzag voor de Heer moet worden geprezen.’ Wow! De schrijver laat zien dat haar manier van leven een voorbeeld mag zijn voor anderen.

Bewogenheid – Gods manier
Het kan zijn dat je, zelfs nu je begrijpt dat zorgzaamheid niet hetzelfde is als (alleen maar) lief en schattig zijn, nog niet zoveel met het idee kunt. Ik voel me ook niet altijd even ‘Spreuken-31’. Het is op zich mogelijk om voor mensen te zorgen, je verantwoordelijkheden op je te nemen, en zelfs op God te vertrouwen, zonder echt met je hart betrokken te zijn. Maar ik denk dat je het niet lang vol zult houden. Volgens mij zijn veel vrouwen zorgzaam uit een soort plichtsgevoel, of meer nog, een schuldgevoel. Veel vrouwen kampen met het ideale beeld dat ze van zichzelf moeten laten zien, en rennen daarbij keihard aan zichzelf voorbij. Als jij ook zo bent, is het misschien juist niet zo handig om bij Spreuken te beginnen – want het is niet mijn bedoeling om nog meer taken op je afstreeplijstje te zetten! Ik wil je graag meenemen naar Gods manier van denken…

Om te begrijpen wat Gods idee over zorgzaamheid is, moeten we dan ook naar het Nieuwe Testament. Échte zorgzaamheid heeft namelijk alles te maken met bewogenheid. En als iemand daar een goed voorbeeld van is, is het natuurlijk Jezus zelf wel! Hoe meer ik lees en ontdek over het hart van Jezus, hoe meer ik onder de indruk ben van Hem. Vooral in de evangeliën van Lucas en Marcus zien we een Jezus die bewogen is door wat hij ziet, en dan tot actie overgaat. Of nog beter gezegd, Hij is bewogen door wat Zijn Vader ziet.

Een tijdje geleden hoorde ik een preek van iemand die uitlegde dat het Griekse woord voor bewogenheid, een uitvinding was van degenen die de Bijbel schreven: ze vonden het zo moeilijk om precies uit te leggen wat de houding van Jezus was, want het was zo’n nieuw en bijzonder concept, dat ze een nieuw woord moesten creeëren, dat iets betekent in de zin van ‘je in je binnenste bewogen voelen’. Dat is nog eens andere koek. Hoe je dat voor elkaar krijgt? Daar heb ik helaas geen stappenplannetje voor. Het enige dat ik je met heel mijn hart kan zeggen: vraag het aan God. Vraag aan de Vader wat Zijn hart beweegt, wat Zijn hart breekt, en vraag Hem om jouw hart net als het Zijne te maken. Als je dan dáarvanuit tot actie overgaat, en op Hem vertrouwt, ben je echt een getuige van Gods zorgzaamheid voor deze wereld. En durf dat maar eens ‘lief en schattig’ te noemen. Kijk uit wereld, we komen eraan!

Westerse Bijbel

2006-07-24T14:32:00.000+02:00

Check deze site: www.westersebijbel.nl Echt briljant! Als je hem zo leest, lijkt het bijna of ze het echt menen. Want die 'oude' Bijbel, die is toch niet meer van deze tijd? Laten we lekker alle stukjes schrappen over armoede, je naaste helpen, het hart van God voor weduwen en wezen enzo, want, in de woorden van Prof. Dr. W.R. de Rijke (voorzitter):

"Als je de oude Bijbel leest, dan vergaat het plezier je snel. Om de haverklap krijg je weer een waarschuwing dat er iets mis is met je geld, of dat je weer wat moet doen. Altijd maar dat zuinige, dat zure, dat belerende. De tijd heeft die teksten ingehaald. Het is de tijd om stappen te zetten. Het is tijd voor een nieuwe bijbelvertaling: de Westerse Bijbel. Geknipt voor de westerse consument! We hebben er alles uitgeknipt wat niet past bij de 21e eeuw. Geen woord over geld of armoede. Dit kunt u met een gerust hart aan uw kinderen laten lezen!"

Ik mag ze wel, die gasten van Time to Turn (die hier heel stiekem eigenlijk achter zitten). De dingen die ze zeggen en doen maken me bewuster van hoe ik omga met mijn omgeving, met mijn geld, met mijn tijd zelfs. Ze doen me denken aan een tekst in Amos die ik echt geweldig vind: Let justice roll like a river, righteousness like a never failing stream! Ik heb nog veel te leren over het hart van God. Niet alleen in theorie...vooral in de praktijk!

Grace - and our image of God

2006-06-14T08:18:00.000+02:00

SoulSista published another one of my articles. It's about grace and our image of God. It's in Dutch, but if you want to read it anyway, click this link.

On a slightly different note: I'm leaving for the USA in about 24 hours!! I'm a little nervous, but mostly excited. They (I never know who 'they' are...) say that you're supposed to go on a holiday alreay a bit rested. Guess that didn't work out, since I've been working hard to get my stuff for MOMENTUM finished, it was really hot so I went to bed pretty late, and they're doing construction work on my neighbours house. And they do it with a lot of noise! So I'm tired. Long live caffeine.

Post-Charismatic?

2006-06-10T12:04:00.000+02:00

Though I've never officialy called myself a 'post-charismatic' (or a charismatic, for that matter), this website that I came across reflects a lot of my feelings.

The writer addresses many issues within charismatic Christianity that have excessed into extremes, as if they were black and white, instead of negotiable.

Now I want to be very careful to say I'm not ANTI-charismatic. I can really relate to the website's definition or explanation of the term post-charismatic:

"Post-Charismatic -- this phrase should not to be confused with being NON-charismatic, and certainly not as being ANTI-charismatic. The process of separating what is truly of the Holy Spirit and what is needless -- and often harmful -- baggage is the whole idea behind developing a post-charismatic understanding of how a supernatural God works supernaturally amongst and through the mystical gathering called the Body. In other words, post-charismatic, but not post-Spirit."

And this is the definition that J. Lee grady, editor of Charisma Magazine gives:

"Burned out on hype and pulpit showmanship, weary of learning 95 ways to use spiritual gifts when they recognize more basic needs, these believers are in search of a deeper spirituality that emphasizes the fruit of the Spirit as much or more than the gifts."

For me personally, I don't think I want to over-emphasize either the fruits or the gifts. They are equally important. It's almost like the 'search the Giver not the gifts' theory: I can understand the heart behind it, but on the other hand, why would we not make use of the gifts He so joyfully gives us? But that a whole new discussion.

Argh, don't I sound way too balanced? Sometimes I feel like I have too much of the Dutch'(or postmodern) 'you have your truth I'll have mine' and 'everything needs to be balanced' attitude. But then again, I know that true Christianity, the way I want to live it, is awfully extreme. I mean, can anything be more extreme than the message of the life, death and ressurection of a man who is also God, and the idea that by following Him, we actually say that we want to live like Him, and that for us to live is Christ and to die is gain? That we don;t just give Him whatever we feel like, but that our whole life is His? That He lives INSIDE of us? Now, that's pretty extreme, I guess I'm not that balanced after all!

I know, the article is very much focused (at least it seems to me) on the North American version of Christianity. I certainly do not relate to all of that. Though I've seen enough of it, also in the Netherlands, mainly copies of what we have seen in the USA and Canada, being used now as a formula because 'it worked back there'.

So with all that said, read the article/website for yourself and tell me what you think. I guess (and you've probably noticed) that I'm an external processer, that's why I need a blog...